Meteen naar de inhoud

Wat een rit was dit

Zo….dat is alweer een tijd geleden. Ik hoorde van mensen in mijn omgeving geluiden dat mensen zich afvroegen of alles nog wel goed met mij gaat. Om maar gelijk antwoord te geven op deze vraag, het gaat fantastisch! Ik krijg steeds meer het gevoel dat mijn leven weer op de rit is. Ik werk met veel plezier en enthousiasme als bewindvoerder en heb zicht op een eigen plek in Ermelo, iets wat ik 3 jaar geleden niet voor mogelijk had gehouden. Ongelooflijk dat het pas 2,5 jaar geleden is dat ik in een rolstoel uit Moskou kwam. Helemaal als je nu kijkt naar de onrust in dat land is het een groot wonder dat ik zowel voor de pandemie als de oorlog daar ben geweest. Terwijl spijtig genoeg de oorlog nog gaande is hebben wij, tegenstrijdig genoeg, onze vrijheid na corona weer teruggekregen en kunnen we weer samen genieten van dingen die voor ons belangrijk zijn. Ik vind het enorm leuk als ik mensen zie oplichten op het moment dat ze mij weer zien en het ongeloof dat ik weer op de been ben. Ik kan weer in volle cafés en op drukke terrassen zitten zonder kopje onder te gaan door alle prikkels die voorheen zo binnen kwamen. Qua vooruitgang merk ik wel dat de steile lijn is afgevlakt. Ik merk nu toch de vooruitgang wat minder in de kilometers, maar wat meer in de energiehuishouding, conditie en hele kleine dingentjes zit. Ik ben nog steeds aan het revalideren en ga tweemaal per week naar de fysiotherapeut en probeer naast mijn dagelijkse trainingsroutine toch stappen te blijven maken met hulp van hem.

In Februari was het eindelijk zover, de grens van Oostenrijk was open en mijn vraag of ik ooit weer op een snowboard zou staan kon beantwoord worden. Na de dag van aankomst nog even in de zon te hebben gezeten en vroeg naar bed te zijn gegaan stond ik gewapend met mijn snowboard bij de skilift om naar boven te gaan. Dit was een gondel, want ik zou me gek zijn als ik een sleeplift of zitlift zou nemen terwijl ik geen idee had of ik überhaupt zou kunnen blijven staan. Mijn moeder was met mij mee en we besloten eerst maar eens te kijken hoe het voelde om weer op een board te staan. Het board werd vastgezet en de eerste poging werd ondernomen. Oefff… dat opstaan viel me heel erg tegen, maar na meerdere pogingen stond ik toch en voelde het staan op een snowboard toch heel steady en vertrouwelijk. Doel bereikt, maar ik wilde snowboarden en dat wilde ik proberen ook. Het vertrouwen in eigen lichaam is op dat soort momenten wel heel broos en ik voelde me weer een beginnende snowboarder die bang was om hard te vallen. Ondanks dat gevoel merk ik wel dat ik weet wat ik moet doen en dat ik het niet verleerd ben. Beide bochten lukten, maar het kostte me mede door de spanning enorm veel energie.

Ondanks de enorme inspanningen en het tegenvallende resultaat en even flink slikken ben ik er wel achter welke spieren nog training nodig hebben. Dit was dan ook zeker de eerste poging van de vele pogingen die hopelijk nog gaan komen om weer een echte wintersport te beleven. Toch kan ik de vraag “kan ik ooit weer op een snowboard staan” positief beantwoorden en ga ik de komende jaren hard trainen om weer op de pistes te kunnen boarden.

Ik heb samen met mijn familie “stichting Martijn een beter leven” laten uitschrijven bij de KvK. Het doel van de stichting is bereikt en ik wil zelf een streep zetten onder deze donkere periode in mijn leven. Natuurlijk ga ik deze periode altijd met mij meedragen, maar vooral de lessen van het blij zijn met wat je hebt en het genieten van de kleine geluksmomentjes. Ik kijk weer vooruit, positief als altijd en geniet weer van het leven. Voordat we de stichting en de bankrekening konden opheffen moest er eerst een doel gevonden worden voor het geld dat ikzelf niet nodig heb gehad. Ik wilde heel graag een lotgenoot blij maken met het overgebleven geld, maar na 100 verhalen te hebben gelezen en uit elk verhaal dingen te hebben gehaald die zo herkenbaar waren kon ik geen keuze maken. Ik heb uiteindelijk besloten om het geld over te maken naar de Stichting MS Research voor onderzoek naar Myeline herstel. Dit zou kunnen zorgen dat MS controleerbaar en leefbaar wordt. Nu wilde we dit al in juli van 2021 overhandigen aan deze stichting, maar door Corona was het niet mogelijk om langs te gaan bij het UMCG in Groningen. Op 7 april was daar dan eindelijk het moment om dit ingrijpende proces waar niet alleen ik, maar ook mijn familie en vrienden jaren in opgeslokt waren af te sluiten.

Volgens afspraak met het UMCG kwamen mijn vader, Stephanja (mijn schoonzus) en ik begin van de middag in Groningen aan. Toen ik naar binnen stapte en een zaal vol jonge enthousiaste onderzoekers zag zitten alsmede de adjunct-directeur van Stichting MS Research voelde het voor mij gelijk goed en gewaardeerd. Er werd aandachtig geluisterd naar mijn verhaal die ik kort in hoofdlijnen vertelde. Hierna kregen wij een presentatie over de manier waarop zij probeerde de ingewikkelde puzzel MS op te lossen. We werden meegenomen naar de researchafdeling waar het onderzoek naar myelineherstel plaatsvindt en kregen verschillende beelden van hersenen te zien, waarin makkelijk onderscheid te maken was tussen gezond hersenweefsel en hersenweefsel van een MS patiënt.  Hierna was er tijd voor een gesprek met een kop koffie. Hier sprak ik ook een onderzoeker die dezelfde studie had afgerond als waar ik in mijn derde jaar mee bezig was voor ik ziek werd en moest stoppen. Zij studeerde ook aan de Universiteit van Utrecht, maar zij zat een jaargang onder mij destijds. Tijdens het vertellen van mijn verhaal aan het begin van de middag vond ook de onthulling van het bedrag plaats dat ik, ook namens jullie allemaal, overhandigde aan de hoofdonderzoeker van het UMCG. Een bedrag van € 18.231,60 dat middels een cheque werd overhandigd. Al met al een waardige afsluiting van dit hoofdstuk uit mijn leven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zoals jullie hopelijk zullen begrijpen ga ik verder met mijn leven en zal ik geen blogs meer posten. Ik kan in geen woorden omschrijven wat een achtbaan de afgelopen jaren zijn geweest. De dankbaarheid die ik voel richting iedereen die heeft meegeleefd en mij heeft gesteund is enorm groot. Als je toch benieuwd bent hoe het met mij gaat of je hebt een vraag stuur dan gerust een berichtje of spreek me aan op straat. Blijf gezond allemaal!

Wat een rit was dit…..

3 reacties op “Wat een rit was dit”

  1. Wauwwwwww Martijn! Ik heb alles op de voet gevolgd en ben nog steeds sprakeloos. Ik vertel zo veel mensen over jouw bijzondere verhaal. Ik gun jou echt al het goeds in de wereld en een prachtig leven! Geniet van elke dag en blijf mensen inspireren!!
    Lieve groetjes, Armanda

  2. Wauwwwwww Martijn! Ik heb alles op de voet gevolgd en ben nog steeds sprakeloos. Ik vertel zo veel mensen over jouw bijzondere verhaal. Ik gun jou echt al het goeds in de wereld en een prachtig leven! Geniet van elke dag en blijf mensen inspireren!!
    Lieve groetjes, Armanda

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.